به اندازه‌ای که می‌توانم باید برای فهمیدن تلاش کنم.

مسأله مهم در این میان، تعیین مقدار اندازه این فهمیدن است.

نه آنقدر بزرگ که در رسیدن به آن ناتوان باشم و در راه باز بمانم،

و نه آنقدر کوچک که زهر تلخ نفهمیدن‌ها مرا از پای درآورد.

اما وقتی خوب فکر می‌کنم، در راه باز ماندن بسی شیرین‌تر از جان سپردن در پای نفهمی‌هاست.

به قول سعدی:

به راه بادیه رفتن به از نشستن و خفتن

که گر مراد نیابم به قدر وسع بکوشم

و یا حافظ به زیبایی هر چه تمام می‌گوید:

گر چه وصالش نه به کوشش دهند

آنقدر ای دل که توانی بکوش